Grupa terapeutyczna - [ Psychoterapia dr Krupa ]

Przejdź do treści

Menu główne:

Grupa terapeutyczna



Psychoterapia grupowa
Grupa psychoterapeutyczna w Ośrodku Psychoterapii na Taborze ma charakter półotwarty. Oznacza to, że nie ma wyznaczonego odgórnie terminu zakończenia pracy psychoterapeutycznej danej osoby w grupie. Uczestnicy sami decydują o tym, jak długo uczęszczają na sesje grupowe (najlepiej jednak nie krócej niż pół roku). Gdy zwalnia się miejsce, do grupy dołącza nowa osoba. Maksymalna liczebność grupy wynosi do 10-12 osób. Nabór do grupy poprzedzony jest wstępnymi konsultacjami z prowadzącymi psychoterapeutami. Uczestnictwo w grupie psychoterapeutycznej nie wyklucza innych form indywidualnej psychoterapii lub pomocy psychologicznej.

Sesje grupowe trwają raz w miesiącu (w drugie soboty miesiąca) w trzech blokach 3-godzinnych (9.00-12.00, 13.00-16.00, 17.00-20.00 z dwiema dłuższymi przerwami obiad i kolację oraz kilkoma krótszymi). Sesję odbywają się w Ośrodku Psychoterapii na Taborze mieszczącym się w Domu Diecezjalnym przy ul. Połonińskiej 25 w Rzeszowie. Koszt sesji grupowej wynosi 30zł/1h, czyli koszt zjazdu 270 zł.

Grupę psychoterapeutyczną prowadzą: ks. dr Grzegorz Krupa psychoterapeuta oraz mgr Małgorzata Kwiatkowska psycholog, koterapeutka.

Informacja i nabór: tel. 501 340 555 (preferowana wiadomość WhatsApp lub sms).

Psychoterapia grupowa, którą proponujemy, polega na tzw. „pracy indywidualnej na tle grupy”. Jest to forma pośrednia pracy między psychoterapią indywidualną a psychoterapią grupową. Terapeuta bardziej zwraca uwagę na procesy wewnętrzne zachodzące w każdym pacjencie i traktuje grupę jako sumę poszczególnych pacjentów. Istota psychoterapii grupowej tkwi w interakcjach, jakie zachodzą między osobami biorącymi udział w terapii, a nie tylko w relacjach z terapeutą, jak ma to miejsce podczas psychoterapii indywidualnej. Uczestnicy grupy przejawiają tendencję do wchodzenia w związki podobne do utrzymywanych z ludźmi spoza grupy, a zwłaszcza do wyniesionych z rodziny pochodzenia. Tworzą się normy grupowe, np. otwarta komunikacja, akceptacja odmiennych poglądów itp. Psychoterapia grupowa wykorzystuje naturalną dynamikę grupy, by wywołać pożądane zmiany u poszczególnych pacjentów. Grupa ludzi staje się zatem środowiskiem i narzędziem terapeutycznym.

Grupa stanowi ważne środowisko psychoterapeutyczne które sprzyja zmianom terapeutycznym poprzez doświadczenia grupowe "tu i teraz", poznawanie siebie, innych ludzi oraz relacji i związków z innymi. Grupa terapeutyczna stwarza warunki do uświadomienia sobie własnych wzorców kontaktowania się z ludźmi i tego, jak budujemy z nimi relacje. Daje możliwość poznawania posobów myślenia, przeżywania i zachowania, a także wynikających z nich konsekwencji życiowych. Grupa sprzyja poszerzeniu i pogłębieniu świadomości, zwiększeniu odpowiedzialności i możliwości wyboru, co może stanowić początek zmian życiowych i sprzyjać rozojowi osobistemu i budowaniu bardziej satysfakcjonujących relacji z innymi.

Grupa terapeutyczna daje okazję do zorientowania się, jakie role się pełni w małym systemie społecznym. Zespół jest jednocześnie źródłem wsparcia i korektywnych doświadczeń emocjonalnych – pokazuje, co przyczynia się do dysfunkcjonalnego funkcjonowania w rodzinie lub społeczeństwie. Do ważnych czynników leżących u podstaw zdolności leczenia za pomocą grupy należą:
  • świadomość i poczucie, że nie jest się odseparowanym ze swoimi problemami, że podobne trudności mają także uczestnicy grupy terapeutycznej;
  • nadzieję na wyzdrowienie, wynikającą z obserwowania innych, którym udało się przezwyciężyć objawy chorobowe i zacząć żyć funkcjonalnie;
  • informacje zwrotne na temat własnego zachowania, jakich udzielają pozostali uczestnicy grupy;
  • poczucie wsparcia ze strony grupy terapeutycznej;
  • demonstrowanie przez inne osoby z grupy pożądanych dla pacjenta zachowań, które mogą dostarczać mu wzorów postępowania;
  • wchodzenie przez członków grupy we wzajemne relacje, analogiczne jak w rodzinie pierwotnej, co ułatwia eksplorowanie istotnej kategorii doświadczeń pacjenta;
  • możliwość odreagowania frustracji w grupie w atmosferze zaufania i zrozumienia.

Praca w grupie wpływa na podwyższenie się poziomu motywacji poszczególnych osób. Zaangażowanie w różne aktywności jest większe w pracy grupowej. Grupa jest cennym źródłem wielu możliwych rozwiązań problemów i innowacyjnych pomysłów. W porównaniu z jednostką grupa ma większe skłonności do podejmowania odważnych decyzji, szybciej przyswaja informacje i uczy się. Oceny i sądy grupy są ważniejsze niż sądy i oceny jednostki. Praca grupowa pozwala na wykształcenie się poczucia wspólnoty oraz poczucia solidarności z jej członkami. Inni uczestnicy są osobami udzielającymi jednostce wsparcia i zrozumienia, wzmacniają pożądane zachowania, a inne wygaszają. Osoby pracujące w grupie mają szansę na udział w procesie korekcji sądów i poglądów, uczenie się nowych rozwiązań problemów, analizę związków przyczynowo-skutkowych, a także otrzymywanie i udzielanie informacji. Zajęcia grupowe wpływają na rozwój umiejętności społecznych i komunikacyjnych. Zagłębianie się w interakcje między uczestnikami, tworzenie więzi oraz rozwijanie swoich zdolności pozwala osobom wyobcowanym uczyć się pozytywnych wzorców relacji międzyludzkich. Za sprawą aprobaty grupy te umiejętności są utrwalane i w późniejszym czasie przenoszone na otoczenie.

Grupa psychoterapeutyczna prowadzona przez parę koterapeutów różnej płci, jak pisze Irvin Yalom, ma szczególne zalety. Po pierwsze, odtwarza rodzicielską konfigurację rodziny pierwotnej, co w przypadku wielu uczestników wzmacnia emocjonalny ładunek grupy. Po drugie, wielu pacjentów może odnieść korzyść z obserwowania, jak terapeuci różnej płci pracują razem, szanują się nawzajem, bez lekceważenia, wykorzystywania czy seksualizacji, tak często uznawanych za oczywiste elementy relacji damsko-męskich. A co ważniejsze, współprowadzący różnej płci dostarczają grupie więcej możliwości wchodzenia w relacje przeniesieniowe. Reakcje pacjentów na każdego z terapeutów będą się bardzo różnić. Mając do czynienia z dwojgiem koterapeutów, nieco uwodząca uczestniczka grupy może, na przykład, chętniej ulegać prowadzącemu mężczyźnie i zarazem ignorować jego towarzyszkę - wzorzec ten nie wyłoniłby się tak łatwo w grupie prowadzonej przez jednego tylko terapeutę. Któryś z mężczyzn w grupie może się natomiast sprzymierzyć z prowadzącą kobietą, by rywalizować z jej kolegą. (I. Yalom, Psychoterapia grupowa. Krótki przewodnik dla terapeutów, Warszawa 2007, s. 35-36)

Prowadzimy psychoterapię według modelu integracyjnego wypracowanego przez Jerzego Mellibrudę i Zofię Sobolewską-Mellibrudę na siedmiu ścieżkach terapeutycznych:
  • rozwijanie relacji terapeutycznej;
  • eksplorowanie wydarzeń i doświadczeń osobistych;
  • modyfikacje poznawcze i behawioralne;
  • inspirowanie i wspieranie aktywności i wyborów pacjenta;
  • dramatyzacje wyobrażeniowe i ekspresyjne;
  • rozwijanie rozumienia siebie poprzez wgląd i samoobserwację;
  • rekonstrukcja narracji osobistych.

Jerzy Mellibruda wyróżnia następujące dysfunkcjonalne schematy osobiste:
a. w relacji z samym sobą (intrapersonalne)
  • atakowanie, negowanie i wrogość wobec siebie;
  • lekceważenie, zaniedbywanie i pomniejszanie ważności siebie;
  • natarczywe kontrolowanie i wywieranie presji na siebie;
  • adorowanie i wywyżaszanie siebie;
  • straszenie i przygnębianie siebie;
  • dezintegracja określania siebie;
  • inscenizowanie siebie;
b. w relacji z innymi (interpersoanlne)
  • atakowanie i negowanie innych;
  • przyzwalanie na złe traktowanie i bezbronność wobec krzywdzenia;
  • podporządkowanie się i uzależnienie od innych;
  • manipulowanie i eksploatowanie innych;
  • unikanie i wycofywanie się;
  • dominowanie i kontrolowanie;
  • ambiwalentne relacje i postawy wobec innych.

Lektury:
Mellibruda J., Praktyka psychoterapii, Warszawa 2018.
Mellibruda J., Siedem ścieżek integracji psychoterapii. Ślady dziecięcych traum i toksycznych relacji jako wyzwanie, Warszawa 2011.
Sobolewska-Mellibruda Z., Psychoterapia dorosłych dzieci alkoholików. Strategie, procedury i opisy przypadków pracy psychoterapeutycznej, Warszawa 2011.
Yalom I., Dar terapii. List otwarty do nowego pokolenia terapeutów i ich pacjentów, tłum. A. Tanalska-Dulęba, Warszawa 2003.
Yalom I., Vinogradov S., Psychoterapia grupowa. Krótki przewodnik dla terapeutów, tłum. A. Tanalska-Dulęba, Warszawa 2007.
Yalom I. Leszcz M., Psychoterapia grupowa. Teoria i praktyka, tłum. R. Andruszko, Kraków 2006.







 
Copyright 2016. All rights reserved.
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego